Akita to rasa myśliwskich szpiców japońskich, przeznaczona pierwotnie do polowania na grubą zwierzynę - dzika, jelenia i czarnego niedźwiedzia oraz do ciągnięcia ciężkich ładunków. Przodkowie Akit przybyli do Japonii z pierwszą falą imigrantów zwanych Ainu oraz z kolejnymi osadnikami - poczynając od około 15000 lat p.n.e. po 300 lat p.n.e.. Były to m.in. zwierzęta w typie psa torfowego pochodzącego z kontynentu, a rozpowszechnionego w neolicie. Za bezpośredniego praprzodka japońskich szpicy uznaje się nie istniejącego dzisiaj Nippona inu, który był znacznie mniejszy w porównaniu do współczesnych Akit.

szima

Akity istniały na Wyspach Japońskich 5000 lat temu i towarzyszyły samurajom. Zajmują stałe miejsce w japońskiej mitologii. W japońskiej literaturze akita jest rasą starą i rodzimą, z posiadaniem której wiązały się określone wierzenia. Psy te cieszyły się wielkim poważaniem i stanowiły wielką wartość.

Następne stulecia, obfitujące w wojny, a później i II wojna światowa drastycznie przetrzebiły pogłowie tej rasy. Dopiero powstanie silnego ruchu na rzecz zachowania kulturowej tradycji Japonii przyniosło renesans rasy. Japońskie Ministerstwo Wychowania w 1931 r. uznało Akite inu za "dziedzictwo kulturowe" i przyznało dotacje rządowe dla hodowli tych psów.

Japoński wzorzec rasy pochodzi z 1938 roku. Postanowiono, by w hodowli unikać psów szczególnie masywnych, których wygląd sugerował domieszkę krwi molosów, wprowadzoną na przełomie wieków dla uzyskania psów najlepiej nadających się do walk.

Akita to symbol psiej wierności - na dobre i złe. Są one wierne do końca swoim właścicielom, czego najlepszym przykładem jest opowieść o psie doktora Ueno. Pies Hachiko, znany w Japonii jako Chu-ken Hachiko (wierny pies Hachiko), należał do profesora Tokijskiego Uniwersytetu Cesarskiego Hidesamuroh Ueno. Został zakupiony i sprowadzony do Tokio w 1924 roku z miasta Odate, znajdującego się w prefekturze Akita. Należał do rasy Akita-inu, czyli do największych japońskich szpiców. Hachiko i profesor od razu poczuli do siebie ogromną sympatię. Pies odprowadzał rano swego pana na stację Shibuya i zjawiał się tam ponownie po południu, gdy ten przyjeżdżał z uczelni. 21 maja 1925 roku profesor zasłabł na uniwersytecie i w następstwie doznanego udaru zmarł. Tego dnia Hachiko nie doczekał się jego powrotu. Nie zaprzestał jednak po niego wychodzić . Przez ponad dziesięć lat widywano codziennie Hachiko na stacji Shibuya czekającego na profesora i tam też 8 marca 1935 roku znaleziono go martwego. Wszystkie duże gazety japońskie poinformowały o tym fakcie. Dzięki swojej niezwykłej lojalności Hachiko podbił serca Japończyków i do dziś pozostaje w Japonii symbolem bezgranicznego oddania.

TOBI

Cocker spaniele amerykańskie powstały po przewiezieniu do USA cocker spanieli angielskich w XIX wieku. Używane w swojej ojczyźnie do polowania na duże ptactwo, pierwotnie cocker spaniele były nieco większe. Głównym celem polowań w Ameryce były niewielkie ptaki – stąd mniejsze rozmiary psa to nic innego jak jego przystostosowanie do nowych warunków. Do oficjalnego rozdzielenia tych dwóch ras doszło w latach 30-tych XX wieku.

Nieco mniejszy i lżejszy od cocker spaniela angielskiego, cocker spaniel amerykański różni się od niego sierścią – nieco dłuższą, gładką lub pofalowaną. Zwarty i umięśniony tułów z głęboką klatką piersiową oraz mocno zaokrąglona głowa z krótką kufą i mocno zaznaczonym stopem. Czaszka odznacza się mocnym uwypukleniem łuków brwiowych. Oczy występują w kolorach od czarnego do orzechowego. Uszy zwisające, osadzone na wysokości oczu, z dłuższymi włosami na końcach. Ogon noszony jest na wysokości grzbietu lub nieco ponad nim. Zwyczajowo się go przycina. Umaszczenie może przybierać kilka kolorów, od czarnego, podpalanego ciemnym złotem, przez platynowy, rudy, kremowy. Istnieją także odmiany łaciate i nakrapiane.

Cocker spaniel amerykański to wesoły i aktywny, łatwy do ułożenia pies. Jego posłuszeństwo, uległość oraz umięjętność szybkiego przyswajania informacji sprawiają, że jest łatwy do ułożenia i może być polecany nawet początkującym hodowcom.

Tobi śliczny Cocker Spaniel Amerykański odwiedził mój salon dla piesków i tym samym dał mi pomysł na nowy wpis do mojego bloga.

http://www.facebook.com/pages/Salon-Fryzjerski-dla-ps%C3%B3w-%C5%81apa/219062444784191?sk=wall

Zapraszam wszystkich do odwiedzenia mojej strony na Facebooku:)

DIANA

Mieszaniec jest wynikiem skrzyżowaniadwóch odrębnych ras. 

Mieszańcem będzie również pies, którego choć jeden rodzic jest rasowy. Krzyżowanie psów w kierunku mieszańców może odbywać się zarówno w sposób zamierzony, jak i przypadkowy. Przykładem takich dwurasowych mieszańców stworzonych przez człowieka w celu uzyskania psa hipoalergicznego jest np. labradoodle (krzyżówka labradora z pudlem) czy cockapoo (krzyżówka pudla z cocker spanielem). Modny ostatnio puggle (krzyżówka mopsa z beagle’em) to raczej niepotrzebna fanaberia człowieka. Inną mieszanką wyhodowaną i selekcjonowaną pod względem użyt-kowym jest greyster – połączenie greyhounda z wyżłem. Co ciekawe, nie ma on pomagać myśliwym, ale pracować w zaprzęgu. Greystery są obecnie najszybszymi czworonożnymi zawodnikami psich wyścigów, niemniej wielu hodowców udoskonala je, kojarząc z alaskan husky czy innymi rasami zaprzęgowymi, które są szybkie i mają wrodzoną wolę ciągnięcia zaprzęgu. Te kolejne mieszanki nazywa się eurodogami, a w ich rodowodach (bo hodowcy prowadzą skrupulatnie księgi hodowlane) można znaleźć kilka różnych czystych ras.

Powyżej śliczny mieszaniec Diana, nie chcę spekulować z jaką rasą jest pomieszana, gdyż nawet właściciele tego nie wiedzą, jest śliczna i nie powtarzalna i niech tak zostanie :)

KRAJ POCHODZENIA:NIEMCY

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:

Z literatury dotyczącej łowiectwa wynika, że już od setek lat istniały psy myśliwskie podobne do obecnego płochacza niemieckiego, użytkowane do wypłaszania dzikiej zwierzyny. Także określenie „Wachtelhund” (Wachtel - w języku niemieckim „przepiórka” - pies do polowań na przepiórki) można poprzeć historycznymi dowodami. Na przełomie poprzedniego wieku rozpoczęto hodowlę rasy płochacz niemiecki, zapisanej w księgach rodowodowych. Przodkiem rasy był LORD AUGUSTA1834 L, pochodzący z Staufenberg'a (Górna Bawaria). W wyniku kojarzeń z odpowiednimi sukami rozpoczęto hodowlę tej rasy. Początek stanowiły psy o umaszczeniu tylko brązowym (częściowo z białymi znaczeniami) i biało-brązowym. Za osobliwość uchodziły psy biało-brązowe z małymi, czerwonymi znaczeniami na głowie i łapach, tzw. „podpalaniem”. Suka BABY auf der Schanze1838 Lwniosła do hodowli umaszczenie brązowo-dereszowate. Rudolf Frieß (R.F.), mający przez dziesiątki lat wpływ na hodowlę płochacza niemieckiego przyczynił się do rozdziału hodowli na umaszczenie brązowe i brązowodereszowate. Mimo wąskiej bazy wyjściowej w hodowli, na skutek ukierunkowanego kojarzenia w obrębie obydwóch odmian udało się mu zapobiec wadom genetycznym. Rozdział umaszczeń wydawał się mieć sens także ze względu na trochę różne predyspozycje psów. Psy brązowe, jako polujące na krótkich dystansach, chętniej płoszą zwierzynę; psy brązowo-dereszowate, pracujące na dłuższych dystansach, szczególnie chętnie pracują na tropie. Różne predyspozycje nie mogą już obecnie uchodzić za niezawodną cechę charakterystyczną, różnicującą obydwie odmiany, ponieważ w między czasie z różnych względów dokonywano wielokrotnych kojarzeń w obrębie obydwóch odmian. Ogólnie jednak jeszcze obecnie obowiązuje ten rozdział w celu otrzymania już nie spokrewnionej ze sobą rezerwy krwi w obrębie rasy.

Płochacz niemiecki był i jest hodowany wyłącznie przez myśliwych i dla myśliwych, jako płochacz i wszechstronnie użytkowy pies myśliwski.

ZACHOWANIE - TEMPERAMENT:

Żywiołowy, zapalony myśliwy, przyjazny i pewny siebie, bardzo pojętny

i łatwy do układania, nigdy płochliwy, ani agresywny.

Cechy charakterystyczne płochacza niemieckiego:

- posiada silną wolę do przeszukiwania terenu,

- chętnie i pewnie podejmuje pracę na tropie,

- niezawodny w głoszeniu,

- o doskonałym węch,

- lubiący aportować i pracę w wodzie,

- cięty wobec zwierzyny i drapieżników,

- przy odpowiednim ułożeniu i prowadzeniu, samodzielnie poluje

i przeszukuje teren, niezawodny także w pracy na śladzie krwi

i w odnajdywaniu postrzałków. Od początku hodowli nie zwracano

uwagi na predyspozycje psa do robienia „stójki”.

Powyżej Płochacz Niemiecki, który odwiedził mój salon:) śliczny, mądry i niewiarygodnie cierpliwy pies:) wabi się Jaksa :) Pierwszy raz strzygłam takiego pieska:) i muszę powiedzieć, że te większe psy zachowują się niekiedy lepiej na stole groomerskim, aniżeli psy małych ras :)

Jamnik

       Charakter jamnika zapewnił mu pozycję najpopularniejszego psa z grupy gończych i jednej z najbardziej popularnych ras zarówno w Stanach Zjednoczonych jak i w Europie. W Niemczech ,  ojczystym kraju jamnika, był i jest używany do polowania na różną zwierzynę , a także do tępienia gryzoni. Niemiecka nazwa rasy oznacza psa na borsuka. Budowa jamnika, inna niż większości psów, jest przystosowana do zadań, jakie miał wypełniać. Jamnik może polować cały dzień, podążając za zwierzyną na znaczne odległości i w najtrudniejszym nawet terenie . Znakomicie radzi sobie w ciasnej norze, goniąc i osaczając jej mieszkańca aż do nadejścia myśliwego z łopatą. W  Ameryce jamniki występują w dwóch odmianach wielkości: standardowej i miniaturowej, a do tego w trzech rodzajach włosa: krótkim, długim i szorstkim. Inaczej niż w Europie, Australii, Kanadzie i Wielkiej Brytanii, gdzie każda z tych odmian uważana jest za oddzielną rasę i hoduje się je w czystości, za oceanem wszystkie odmiany wzrostu i szaty można ze sobą kojarzyć. Niemiecki wzorzec przyjęty przez FCI, jest bardzo szczegółowy i – oprócz trzech rodzajów włosa wyróżnia trzy, a nie dwie wielkości jamników.

     Jamnik to pies inteligentny, który daje się szkolić , jeśli robi się to konsekwentnie i łagodnie. Mimo swych krótkich łapek jest to pies potrzebujący sporo ruchu. Przystosowuje się do życia w mieszkaniu ale potrzebuje dużo przestrzeni . Jest żywiołowym i inteligentnym psem czasem irytującym i obrażalskim. Powinien być karmiony z umiarem inaczej może mieć problemy z nadwagą.

Poniżej Freduś Jamnik Szorstkowłosy, który odwiedził mój salon:)

Nazywany często „królem terierów”,  airedale jest spośród całej grupy najwyższy. Rasa powstała po roku 1870, prawdopodobnie z połączenia staroangielskiego teriera czarnego z podpalaniem, walijskiego gończego, teriera irlandzkiego i bulteriera, a z pewnością i otterhounda. Etymologia nazwy nie budzi wątpliwości: Aire - to nazwa rzeki, dale - to dolina. Ta rzeka i jej dolina leżą w hrabstwie York.

Pierwotnie wyhodowany do polowania w wodzie na wydry, z czasem stał się wszechstronnym psem myśliwskim, przydatnym w polowaniach na borsuka, lisa, piżmaka i inną drobną zwierzynę.  Efektowne  airedale teriery szybko stały się popularne w całej Europie i Stanach Zjednoczonych. W Niemczech wykorzystywano je do pracy w Policji, w Ameryce, Indiach i Afryce towarzyszyły myśliwym , polującym na grubą zwierzynę, a podczas obu wojen światowych wyróżniły się jako psy przenoszące meldunki na frontach. Przede wszystkim jednak dały się poznać jako znakomite psy do stróżowania i towarzystwa. Airedale Terier ma skłonności do dominacji i potrafi ostro zareagować na zaczepki ze strony obcych psów; od młodości trzeba go przyzwyczajać do towarzystwa innych zwierząt w domu, a wtedy nie będzie dla nich groźny. Wcześnie powinno się rozpoczynać także szkolenie posłuszeństwa – już od „psiego przedszkola”- i stopniowo przechodzić do bardziej zaawansowanego . Choć inteligentny , pies ten może mieć swoje poglądy na różne sprawy, bywa uparty. Swojej rodzinie jest airedale bezgranicznie oddany, wobec obcych nieufny. Uwielbia wszelkie zabawy z dziećmi i dorosłymi. O ile zapewni mu się dostatecznie dużo ruchu i zajęcia w towarzystwie wszystkich domowników , to można go trzymać nawet w niewielkim mieszkaniu.

Airedale sprawia znacznie mniej kłopotu, niż przedstawiciele niejednej z małych ras (...). Jeśli ma swoje miejsce, pozostanie na nim. Jeśli przypadkowo znajdzie się na twojej drodze, będzie miał do ciebie takie zaufanie, że pozwoli ci przejść nad sobą nie przeszkadzając ci w tym i nie wykonując żadnego ruchu". W terenie zmienia się nie do poznania. Pełen temperamentu, reaguje błyskawicznie na każdy bodziec. Zdarza się, że pochłonięty np. tropieniem lub zabawą zapomina na chwilę nawet o swoim panu.  

Przygotowanie airedale teriera do wystawy to prawdziwa sztuka trymowania i skubania palcami; psy trzymane tylko do towarzystwa strzyże się lub trymuje mniej więcej co dwa miesiące.

Powyżej Airedale Terier, który odwiedził mój salon wabi się Rex. Niezwykle spokojny i cierpliwy – jedynie co go rozpraszało w moim salonie to zdjęcia piesków, które wiszą na ścianach :- ) obszczekał wszystkie zdjęcia, na chwilę się uspokajał i jak spojrzał na ścianę znowu szczekał. Rex został wykąpany oraz na życzenie swojego Pana króciutko wystrzyżony :)

Nowofunland

Rasa powstała na położonej u południowo-wschodniego wybrzeża Kanady na wyspie Nowa Funlandia. Nowofundland jest urodzonym pływakiem, a dzięki gęstej natłuszczonej sierści może przebywać w zimnej wodzie bardzo długo. Jest duży i mocny, do tego inteligentny i łatwy do układania. Niemało ludzi zawdzięcza mu życie, bo nikt inny nie mógłby ich ratować z lodowatego morza i wzburzonych fal; żaden rozbitek w takich warunkach nie chwyci rzuconej liny. Nowofundland inaczej wodołaz lubi wodę i dlatego ceniony jest w ratownictwie wodnym. Ze względu na swoje rozmiary budzi on respekt, jednak nie jest psem agresywnym. Lubi dzieci, jest spokojny i przywiązany do rodziny. Nie potrzebuje długich spacerów, jeżeli ma zapewnione wystarczająco dużo miejsca w ogrodzie.

Nowofundlandy szybko stały się sławne i wiele z nich przywieziono do Anglii, gdzie stały się faworytami ludzi z towarzystwa. Podobały się ich imponujący wygląd, dobre maniery, rozum i łagodność. Przy swej łagodności mogły być groźne, gdy zaszła taka potrzeba. Nowofundland jest cierpliwy wobec dzieci, rzadko wdaje się w bójki z innymi psami, chętnie się nimi opiekuje.To doskonały pływak o wrodzonej skłonności do ratowania tonących. 

Poniżej Nowofundland, który odwiedził mój salon wabi się Nuka. Niezwykle łagodny pies i przyjazny o czym mogłam się sama przekonać. Jego wielkie mądre oczy urzekły mnie już na samym początku. Rozczesywałam tego olbrzyma 2 godziny i byłam pod wrażeniem ile cierpliwości ma ten pies- nie jeden York już dawno by nie wytrzymał a Nuka na polecenie Pana grzecznie stała niesamowite.

Poniżej śliczny Yorczek Nora, która odwiedziła mój salon :) Zadbany piesek i w dodatku taki śliczny to duma dla właściciela:) Nora została wykąpana w specjalnym szamponie dla yorków następnie został nałożony balsam pielęgnujący dla yorków. Nora jest niezwykle zgrabnym pieskiem dlatego też została tak obcięta - by uwzględnić jej piękne kształty:)

Przed strzyżeniem jak mały Gremlin :)

Po strzyżeniu piesek nie do poznania:)

Chciałabym sie pochwalić tym, że Moja Tosia została opublikowana w miesięczniku Mój Kochany Pies:) Poniżej krótka notka o moim kochanym psiaku, która ukazała się w 7 numerze tego miesięcznika.